Wenecja

Historia Wenecji zaczyna się między V a VII wiekiem, kiedy to w całej Europie nasiliła się inwazja barbarzyńskich ludów germańskiej Lombardii, powodując tym samym wyludnienie wielu miasteczek z regionu Wenecji Euganejskiej, które jako X regio należały wówczas do Imperium Rzymskiego. Ich mieszkańcy, głównie rybacy i rolnicy, uciekali na wyspy laguny, które tworzą obecnie Wenecję. Uwarunkowania geograficzne oraz bieda stanowiły więc idealne miejsce odosobnienia dla uciekinierów. Utworzyli oni lokalny rząd nazywany “Tribunos Marítimos”. Stopniowo, wraz ze wzrostem zamieszkującej ten teren populacji oraz potrzeby lepszej ochrony przeciwko nadciągającym zewsząd Lombardom, pojawiła się instytucja Doży (“el dux”), najwyższego zwierzchnika, który zastąpił “Tribusnos”. W tym też okresie prądy rzeczne zalały pierwsze ulice oraz zbudowano tu pierwsze oparte na słupach budynki.

IX i XI wiek to okres rozkwitu Wenecji, staje się ona również wtedy ważnym miejscem handlu, co sprawia że zostaje ona kupiecką stolicą Adriatyku. Wenecja zyskuje coraz większe znaczenie, tak z punktu widzenia handlu, obronności jak i prowadzonej polityki.

Związek wysp w lagunie Wenecji Euganejskiej stanowił część Cestarstwa Bizantyjskiego, ze swoją siedzibą administracyjną w Ravennie. Z uwagi na strategiczne usytuowanie między Wschodem a Zachodem Konstantynopol przyznał Wenecji istotne przywileje. Wraz z podpisaniem traktatu w Akwizgranie, między Karolem Niemieckim oraz władcą Cesartwa Bizantyjskiego, ich wpływ stopniowo malał. Przykładem może być fakt, że w 828 roku Wenecjanie ukradli z Aleksandrii ciało Świętego Marka i, w miejsce wcześniejszego Świętego Teodora – uczynili go patronem miasta.

W 1000 roku po przejęciu Dalmacji Wenecja uzyskała jeszcze silniejszą pozycję na Morzu Adriatyckim. W konsekwencji w późnym Średniowieczu jej handlowa siła wzrosła znacznie na Morzu Czarnym i w Syrii, jako że rozszerzyła ona swoje wpływy o wschodnie szlaki; w szczególności w okresie krucjat które w dużej mierze przyczyniły się do wzrostu jej znaczenia. Od roku 1100 Wenecja stanowiła wielką śródziemnomoską potęgę i oferowała usługi swojej floty Cesarstwu Bizantyjskiemu.

Ostatecznie Wenecja uwolniła się spod wpływu władcy Bizancjum w 1203 roku, podczas czwartej krucjaty, kiedy to weneccy żołnierze zaatakowali i zdobyli Konstantynopol. Powracający żołnierze wrócili ze Wschodu przynosząc ze sobą zagrabione bogactwa, które mogą być nadal podziwiane w kościele Świętego Marka, w tym m. in. drogocenne marmury, rzeźby etc. Po zdobyciu Konstantynopola Wenecja rozszerzyła jeszcze bardziej swoje wpływy, tworząc wielkie kolonialne imperium.

W 1410 roku Wenecja stanowiła militarną, handlową i polityczną potęgę w regionie Wenecji Euganejskiej, i dzięki silnej flocie utrzymywała ożywione kontakty handlowe na Morzu Śródziemnym, stale je przy tym rozszerzając na całą Europę oraz Środkowy Wschód, od Anglii po Egipt. Było również możliwe dzięki dużej w tym czasie około 100.000 liczby mieszkańców,.

Rząd oraz organizacje działały w zgodzie z zasadami wewnętrznej i zewnętrznej sprawiedliwości. Ich pozostałością jest umieszczony na fasadzie Palacio Ducal  miecz i waga.

Rząd Wenecji nazywany był “Serenísima Signoria” i składał się z Doży, el dux, którego zadaniem była gwarancja poszanowania prawa i właściwej organizacji rządu; “Maggior Consiglio” (Wysokiej Rady), złożonej z 2000 członków, których głównym zadaniem było spisywanie praw; Senat który był odpowiedzialny za kontakty zewnętrzne oraz kwestie obrony i ekonomii; “L’ Avogadoria de Comùn” (Magistrat złożony z trzech członków) właściwy dla spraw z zakresu ochrony interesów rodzin patrycjuszy w Wenecji oraz gwarantujący poszanowanie praw; oraz Quarantia, Najwyższy Trybunał.

XV wiek to czasy świetności Wenecji, okres budowy wielu kościołów i pałaców, głównie w stylu gotyckim. Wenecja uzyskała międzynarodową sławę dzięki produkcji drogocennych jedwabnych tkanin, sprowadzanych ze wschodu, a także dzięki swoim koronkom, biżuterii i konfekcji podziwianym przez wielkie rodziny królewskie Europy. Był to także okres ważny dla rozwoju sztuki. Rzeźba, malarstwo, teatr, poezja, muzyka i inne formy zapewniły Wenecji wieczne piękno. Ważne dla importu były i są do dziś dnia wyroby ze szkła, produkowane na słynnej wyspie Murano. Właśnie ze względu na swoją potęgę i ekonomiczne powodzenie Wenecja była obiektem pożądania wielu krajów, między innym Francji, Hiszpanii i Turcji, której odbito Konstantynopol w 1453 roku.

Przybycie Krzysztofa Kolumba do Ameryki w 1492 roku zwiastowało schyłek handlu Republiki Wenecji, a to z powodu odkrycia nowych szlaków handlowych, kontrolowanych przez Portugalczyków, Holendrów i Anglików. Do upadku Wenecji przyczynił się również szybki rozwój konkurującej w handlu z Wenecją Genui, a także pokój z Cateau-Cambrèsis (1559), który uznał przewagę Hiszpanii nad włoskimi terytoriami. Do upadku przyczynił się również nadmiernie konserwatywny rząd, mimo wszystko jednak Wenecja utrzymała swoją niezależność do 1797 roku, kiedy to Napoleon podpisał pokój w Campo Formio i włączył Wenecję do Królestwa Austro-Węgier w zamian za Mediolan. Wreszcie, w 1866 roku, Wenecja została włączona do Królestwa Wenecji w skutek trzeciej wojny o niepodległość.

dalej

Zwolnienie od odpowiedzialności: Staraliśmy się, aby informacje zawarte na naszej stronie internetowej były jak najbardziej precyzyjne. Jednak informacje są dostarczone w takiej formie tzw. "tak jest" i nie ponosimy żadnej odpowiedzialności za straty, uszkodzenia czy niedogodności, które mogą spotkać kogokolwiek w wyniku dostarczonej infomacji.